Dzwon gotycki

Zespół Szkół w Komborni

Historia  miejscowości:

 

„Kombornia - jak podaje ks. Wł. Sarna - leży przy gościńcu z Domaradza do Krosna, na wschód od Korczyny, oddalona od niej o 6, a od Krosna o 11 km. Wzniesiona jest 354m n.p.m. Ma przysiółek Wygodę i Budy Komborskie. Wieś ta graniczy ze wschodu z Orzechówką, od południa z  Iskrzynią i Krościenkiem Wyżnem, od zachodu z Korczyną, od północy z Wolą Komborską. Obszar dworski ma piękny pałacyk z obszernym parkiem, browar piwny, gorzelnię i cegielnię. Ludność trudni się od dawnych czasów, obok rolnictwa, tkactwem. Wyrabiają tutaj obok zwykłego płótna, chodniki, dymy, obrusy, które szczególniej przy końcu zeszłego wieku miały popyt z powodu ładnych deseni i delikatności wykonania. W miejscu jest kościół drewniany, pod tytułem św. Marcina. Nie wiadomo, kiedy kościół ten był wystawiony, dość, że jest bardzo stary. Kiedy Kombornia była własnością Bonarów, był kościół za-mieniony na zbór; za Firiejów dostał się znowu w posiadanie katolików. W roku 1619 pomalował go wieśniak Sebastian Kwolek, rodak komborniejski. Kościół ma bardzo starą chrzcielnicę i piękny ornat gobelinowy, zrobiony we fabryce gobelinów w Bieździadce.

                 Kombomia jest osadą niemiecką, założoną prawdopodobnie w czasach Kazimierza Wielkiego i nazywała się pierwotnie Kaimbornia, co może jest zepsute Kaltenbriunn Zimna woda, studnia. Inaczej tłumaczy nazwę tę K. Michna, który tak pisze: "Na milę odległości od Korczyny ku wschodowi, jest stok góry jednostajny, a widok stąd taki, jak z zamku odrzykońskiego na kotlinę. Ten stok spodobał się Niemcom; głogi, tarninę, krzewy wykorczowali, założyli osadę na stronie do południa wystawionej, i od placu nazwali z niemiecka Kahlenborn - to jest łysa i z cierni wykorczowana góra. Stąd wyszła spolszczona nazwa sioła Kalnborna, później Komborna, dziś Kombornia. Sioło należało do parafii Krosno, aż Zygmunt I fundował tu parafię. Nie ma żadnych dokumentów, które by wskazywały założenie wsi, bądź to z powodu, że Kombornia była zniszczona przez Tatarów, bądź to, że heretycy zniszczyli wszystkie dokumenty odnoszące się do powstania wsi i parafii.

W roku 1448 należała Kombornia do rodziny Kamienieckich. Kiedy się Kamienieccy dobrami dzielili, dostała się Kombornia wraz z Węglówką, Korczyną z Szklarami, Jabłonicą i Zawadą młodszemu bratu Henrykowi.

W roku 1456 tenże Henryk Kamieniecki zapisał siostrze swej Katarzynie 800 marek; tytułem posagu 400 marek i 400 tytułem wiana, które sam wyznaczył na dobrach Komborni i Jabłonicy.

Potem posiadali Kombornię Jan i Klemens Kamienieccy razem z braćmi, wreszcie sam Klemens.

Przy końcu wieku XVI. była Kombornia w posiadaniu Bonarów, którzy kościół na zbór kalwiński zamienili i przez lat prawie 20 trzymali, aż dopiero 1596 musieli heretycy zwrócić to wszystko, co niesłusznie zabrali. W roku 1625 darował Piotr z Dąbrowicy Firlej, wojewodzie lubliński, na uposażenie kościoła rolę nazwaną kaczmarską, a w r. 1635 tenże sam Piotr Firlej| darował, proboszczowi i jego następcom, proboszczom komborskim dziesięciny z dóbr Kombornia, Jabłonicą, Malinówka i Budzeń. Po Firlejach dziedziczył jakiś czas Kombornię Jędrzej Rap, który kościołowi zapisał sumę 200 zł.

W roku 1679 był proboszczem w Komborni Tomasz Gołdowicz, który to beneficjum otrzymał od Kazimierza Amor hr. Tarnowskiego i jego żony Teresy de Dąbrowica Firlejówny, jako też od Joanny Eleonory z Firlejów Witowskiej, kasztelanowej sandomierskiej. Parafia obejmowała wsie: Kombornię, Wolę Komborską, Jabłonicę, Budzeń, Malinówkę, Klapkówkę, w których miejscowościach było dusz około 1193. Przy kościele kombornieńskim była plebania św. Anny, którą wspólnie fundowali ks. Sebastyan Krausowicz, proboszcz miejscowy i Piotr Firlej - dziedzic Komborni w roku 1644.

Od Tarnowskich przeszła Kombornia w posiadanie Antoniego Ustrzyckiego, potem Stanisława Wierzbowskiego a potem do rodziny Urbańskich a to tytułem darowizny. Z rodziny tej posiadali Kombornię Ignacy Urbański, stolnik przemyski (od r. 1735-1775), Adam Urbański (od r. 1775 do 1803) stolnik sanocki, Stanisław Urbański (od r. 1803-1833), Feliks Urbański. Od tego ostatniego nabył Kombornię Piotr Tchórznicki, a od tego przeszła Kombornia tytułem spadku na własność Maryi z Urbańskich Szeliskiej. .

Współcześnie wieś należy do najbogatszych w gminie. Powstało wiele małych zakładów pracy. Zamieszkuje ją ok. 1,5 tys. mieszkańców.

 

„Do celów szlachetnych, szlachetne tylko wiodą czyny...”

Prof. Stanisław  Pigoń

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stary kościół  (koniec XIX w)

Nowy kościół (lata 20-te XX w)

Dwór Urbańskich (widok współczesny)

Przedszkole

Dom Strażaka